Unha das nosas maiores preocupacións como futuras docentes é como tratar os erros: cales correxir e cales non, en que momento, en público ou en privado... Tememos ser tan estrictas que provoquemos frustración nos alumnos, pero tamén nos preocupa que unha actitude máis relaxade lles leve a procesos de fosilicación. O Centro Virtual Cervantes nos ofrece unha pequena reflexión acerca de este tema:
Como vemos, tradicionalmente insistíase moito na corrección dos erros formais, aínda que a mensaxe se entendese, sen respetar os tempos naturais do proceso de aprendizaxe. Así como nos bebés nos concentramos primeiro en que aprendan o significado das palabras e permitimos que eles mesmos vaian creando as súas regras pouco a pouco, cometendo moitos erros gramaticais (*la agua, no *cabo), erros que demostran que están asimilando regras xerais da lingua, cos adultos que aprenden unha segunda lingua tendemos a ser máis estrictos e a censurar este tipo de erros mediante a corrección ou, mesmo, a burla. O resultado dunha actitude tan pouco comprensiva é que o noso alumno se frustre, se avergoñe, e non se atreva a seguir practicando por medo a máis correccións. Pensará que non ten nin idea, que non sabe falar, a pesar de que moi posiblemente, pese as incorreccións, se lle entenda.
O erro é un compoñente totalmente necesario no proceso de aprendizaxe. Para que un alumno chegue a falar con corrección, primeiramente debe pasar pola práctica cargada de erros (os propios nativos cometemos continuamente erros); é a nosa labor conseguir xerarquizalos e tratalos dun xeito motivador, no que eles mesmos tomen parte nesa corrección (por exemplo, mañana fui al cine - ¿ayer fuiste al cine? - mañana iré al cine) e sintan que están aprendendo.
Ningún comentario:
Publicar un comentario